Balık Hafıza

Utanç!

2011-06-22T17:36:00.000+02:00

Bu yazının sebebi tamamen şu sağ yanda gördüğünüz misafirlerime karşı duyduğum utançtır sayın okuyucu! Biz Amerika'dayken konseptli yazı dizimi tamamlayamamakla kalmamışım bi de üstünden bir seneye yakın zaman geçmiş...

Bu süre zarfında 2 ayrı şirkette çalışan, gece gündüz oku-oku-yaz icrası yapan, hayatı sabahın körü-iş-ev-akşamın körü döngüsünün kısırlığı içinde kaybolan ve zaten olduğundan şüphe ettiğim hafızası hepten yokolan balık hafıza kişisi bugün bir aydınlanma yaşayarak blog dünyasına geri dönmüş bulunuyor!

Sevgili okuyucu, ben iletişim alanında çalışıyorum. İşim yalan dolan, kıytırık, uyduruk, alakalı alakasız demeden şirketimde olan biteni haber yapmak, ilgili ilgisiz kimselere okutmak, çalışanların şirkete aşık olmasını, çalışmayanlarınsa "ülen ben de burada çalışmalıyım" şeklinde hırs yapmasını sağlamak. E haliyle bu işi yapabilmek için ha babam yazıyorum çiziyorum. Bi yazıyı yazarken 100 kaynağı tarıyorum, okuyorum. E bi süre sonra tiksintiler, fenalıklar, darallar geliyor bana!

Son bir senede kaç kitap okudun diye bi sorsana bana mesela? Utanırım, söyleyemem! Herhalde 2 ya da 3 falan!! Bitiremeyip benimle dünyayı turlayan kitaplarım var. Utancımdan bitirdiğim kitaplarım var.

Eskiden ayda 20-25 kitap okurdum! Annemle babam dürtmese sabaha kadar okur, okulu kırar gene okurdum. Şimdi gece yatmadan 1 sayfa okuyabilmek mümkün değil, kitaba salyalarım akarak uyuyorum. Beni bu iş hayatı mahvetti...

İşimi seviyorum, mutluyum aslında. Çok çalışmaktan şikayetim de yok. Sadece yorgunluk ve uykusuzluk beni azıcık hırpalıyor. Eski performansı göstermiyor benim motor! e bu eskidi, değiştirelim de diyemiyorsun. Yaşlanmak kötü bişi!!

Ben eskiden gezi yazıları yazıyordum ya öbür blogda, sonra da TR'ye dönünce devam ettim ya güya... Heh işte ben son gezinin üstüne 35 gezi daha yaptım sanırım. Yani anlatmak istiyorum çünkü unutuyorum, ilerde bi kayıt kalsın istiyorum ama çok da üşeniyorum. E bu blogu da özlüyorum, seviyorum, bırakmak da istemiyorum. Ne yapacağımı bilemiyorum yani... Böyle içimi mi döksem durup durup?? Ama çok sıkıcı olmaz mıyım böyle de? Her gün yazacaklarım bundan farklı değil ki!! Hadi kendim için yazıyorum diyorum da kendimden de sıkılıyorum bir süre sonra. Ben en iyisi gezi / deneyim yazılarıma devam edeyim! Bu da arada böyle bi dertleşme postu olsun.

Anaam, özlemişim bu mecrayı beaa :))

NY-ORL-MIA / Program

2010-12-12T16:40:00.000+01:00

Eveet, nerde kalmıştık??!!

Efendim, biz geçtiğimiz seneyi Avrupa'nın Orta-Kuzey bölgesini arabayla gezme şansına sahip olduğumuz için memlekete döndüğümüzden beri kıta değiştirme hayali kurup duruyorduk. Öyle Amerika hayranlığımız falan hiç olmadı ama insan ölmeden bi New York'u görmeli diye düşünürdük. E gitmişken de doğu yakasını bitirir öyle geliriz diyorduk. Tabi kıtanın kocamanlığını insan gidince daha iyi algılıyor. Öyle doğu kıyısını bitirdim deme lüksü pek olmuyor insanın! Biz ancak tozunu aldık ama tekrar gitmeye değer yerler olduğunu düşünüyoruz.

Ben bizim 15 günlük programı yaparken internetten blogları ve tripadvisor tarzı deneyime dayalı siteleri hatim ettim diyebilirim. Bizim program da belki yol gösterici olabilir diye kısacık yazayım. Hem de kendim de unutmamış olayım ileride...

Bizim programı 28 Ağustos-10 Eylül olarak planlamıştık. Amaç New York'a gidip, Orlando'ya uçup oradan arabayla Miami'ye geçmek ve Miami'den geri dönmekti. Hem internetten okuduklarımız hem de çevremizdeki tecrübe edenlerden dinlediğimiz kadarıyla en mantıklısının NY'ta 5 gece, Orlando'da 5 gece, Miami'de 3 gece geçirmek olacağını düşündük. Uçak rezervasyonunu haziran başında yaptırdık. Opsiyonu uzatabildiğimiz kadar uzattık ve Alitalia ile Roma üzerinden aldık biletimizi. O dönemde en çok faydalandığımız site, orbitz.com oldu. Özellikle NY-ORL arası uçuşumuz çok uygun fiyata geldi bu sayede.

Konaklama için de çok uzun süre araştırma yaptık. NY çok pahalı bir şehir olduğu ve biz de otel yerine gezmeye para harcamak istediğimiz için çok ince eleyip sık dokuduk. Neticede bütün gün taban tepip odaya geldiğimizde iğrenmeden yatabileceğimiz bir yatak ile duş alabileceğimiz sıcak suyu olan bir duş dışındaki tüm kriterleri eledik. Bu arada çok yakın arkadaşımız olan bir çift daha vardı bu programda. Bu nedenle planlamayı hep 4 kişi üzerinden yaptık.

Sonuç olarak ağustos ayı tripadvisor.com sitesine tıklama rekorunun bende olduğunu düşünüyorum! Oteller hakkındaki tüm yorumları okuduktan sonra NY'ta Park 79, Orlando'da Hampton Inn, Miami'de Motel Bianco'da kalmaya karar verip rezervasyon yaptırdık. Otellerle ilgili detaylı bilgiyi her şehir için yazacağım ayrı postlarda vereceğim.

Bu yolculuğu planlarken etkinlik yöneticisi olmanın faydalarını çok gördüm gerçekten. Meslek hastalığı olarak adlandırılabilecek "adım adım ne yapılacak planlaması" sayesinde karşılaşabileceğimiz bir çok problemi öngörebilmiş olduk. Biraz da içgüdülerimizin yardımı olmadı değil! Bu nedenle orada ne yapmak istediğinizin planlamasını yaparak gitmekte ve uçak-araba-otel ayarlamalarını bu günlük programlara göre yapmakta fayda var. Biz yola çıkış saatlerimizi planlarken mappy.com sitesinin mesafe-süre ölçümlerinden çok faydalandık. Bu tip detayları da önceden planlamak orada çok zaman kazandırıyor.

Gelelim şehirlere...

Her şeyden önce New York bir derya! Bizim gibi müze gezmeyi, kültürel faaliyetlerden faydalanmayı, şehri yürüyerek gezmeyi, kendini yerel halktan biri gibi hissetmeyi sevenlerdenseniz en az 1 haftalığına gitmelisiniz derim. İlk defa giden biri olarak "bi daha kimbilir ne zaman gelebilirim" mantığıyla herşeyi görmeye çalışınca akşam dışarı çıkacak enerjimin kalmadığını belirtmeliyim. Yoksa bi NY gece hayatı tecrübesi yaşamadan dönmeyi ben de istemezdim...

Orlando'da toplu taşıma diye bir kavram yok. Uçaktan inen araba kiralama katına iniyor! Ucu görünmeyen bir kat var ve yan yana onlarca araba kiralama şirketi var. İlla ki kesene göre bir araç bulmak mümkün! Biz bunu bilmeden Orlando'ya gitmiştik ama tesadüfen planımızı araba kiralama ve Miami'ye arabayla ulaşım üzerine yaptığımız için sıkıntı çekmedik. Sadece araç kiralamada bazı dikkat edilmesi gereken şeyler var, bunlar yüzünden epey vakit kaybedip sıra bekledik. Orlando sadece outlet-alışveriş ve parklardan ibaret. Yani Disney ve Universal parkları ile adı daha az duyulmuş ama ez an onlar kadar eğlenceli olan parkları planlamadan gitmemek lazım. Tabi alışveriş çılgınlığının aklınızı çelme ihtimali de çok yüksek :)

Miami, gitmişken görmeden dönmeyelim mantığıyla plana eklendi. Fırtına mevsiminde gittiğimizi yola çıkmaya 2 gün kala öğrenmiş olmamız büyük beceri ama biz oradayken doğu sahilinde kırmızı alarma sebep olan Earl kasırgasını teğet geçmemiz de bizim şansımız sanırım :)

Bu 3 şehir hakkında yazılacak çok şey var, onlar da bir sonraki postta artık :)

Bayram mı, ne bayramı?!

2010-11-22T11:02:00.000+01:00

Verdiğim sözleri tutamıyorsam bir sebebi var...

Şimdi küçük bir test yapalım:

Sağ elini kullananlar sağ elini, solak olanlar ise sol elini cebine soksun. Aşağıda yazacaklarımın normal şartlarda yani sık kullandığınız elinizi kullanırken kaç dakikanızı aldığını düşünerek, az kullandığınız elinizle yapmayı deneyin...

- diş fırçalamak

- yemek yemek

- saç taramak

- yazı yazmak (kalemle)

- mesaj atmak

ve bir de iki elle yapılması gerekenleri sadece az kullandığınız elinizle yapma denemesi yapalım...

- saç toplamak
- ayakkabı bağlamak
- çorap giymek
- pantolon düğmesi kapatmak!!
- duş almak
- fotoğraf çekmek
- bilgisayarda yazı yazmak...

örnekler çoğaltılabilir...

işte bu haldeyim... yine... üçüncü defa...

yine kanadım sargılar içinde... fiziksel kısıtlamanın getirdiği psikolojik bunalım tavan yapmış durumda...

gezi planları suya düşmüş, tatil yapamadan tatili bitmiş yaralı bir kuş olarak, kalktım işe geldim bugün...

Her şeyin başı sağlık işte... bunu senede bir sargılar içinde yatarak hatırlamak zorunda olmak çok sinir bozucu :(((

Tüm blog yazıları, geziler, fotoğraflar, bilinmeyen bir tarihe ertelenmiştir...

Bilgilerinize sunulur... :(

Söz

2010-11-10T18:54:00.000+01:00

Ankara'nın en sevdiğim yanı...

... en sevdiğimin orada uyuyor olması...

Önünden geçenlere bakınca bir kez daha anladım, 72 yıldır yattığı yerden bizi birbirimize bağlamayı başarabiliyor. Ne din, ne dil, ne milliyet, ne siyaset... Hiç bir güç onun üzerimizdeki birleştirici etkisiyle kıyaslanamıyor. Mini eteklisi - başı örtülüsü, genci-yaşlısı, evlisi-bekarı... herkes ellerini açıp O'na dua ediyor, hepsinin gözleri dolu dolu...

Ben daha yarım yamalak konuşurken sana şiirler okurdum Atam... Kendim gibi bir çocuk yetiştireceğime, söz veriyorum sana...

MOLA

2010-10-27T15:20:00.001+02:00

En son yazıyı yazdım yazalı elim gitmiyor klavyeye. Zaten bütün gün işte de yazınsal işlerle meşgul olduğum için hiç içimden gelmedi yazı girmek. Oysaki mouse'umla çok mutluyum! Bıraksan bütün gün internet sokaklarında sürtebilirim sağ elim sayesinde.

Ama okuyorum! En az 3-4 günde bir girip sevdiğim, içimi ısıtan bloglara bakıyorum mutlaka. Çocukları büyüyor, yeni yeni yemekler keşfediliyor, kimi hamile, kimi yeni doğum yaptı, kimi evlilik hazırlığında, kimi şahane yerler geziyor, fotoğraflar çekiyor... Okurken çok mutluyum... da... yazmaya gelince...

En çok babam kızıyor..."Yaz" diyor sürekli. "Neden bıraktın?!"

Yazar kaprisi yapıyorum kendimce. Okunmak gibi bir derdim yok ki. Maksat b(alık) hafızama bir çentik... Ama babam-annem okuyor, biliyorum, mutlu oluyorum :)

Neler oldu bu iki ayda?? bir bakalım...

Anlatacağım bir Amerikanya seyahati var, bol detay barındıran, unutmadım ama üşendim. En kısa sürede inşallah :)

Kendi kendime koyduğum hedeflerden biri olan fotoğraf makinası ve kursu işini sonunda becerdim. Makineyi aldım, kursa yazıldım. Heyecan içinde bekliyorum başlamasını.

Açım, çok açım 2 aydır... Diyetisyene gidiyorum. Baktım ki bu gidiş iyi değil, gördüm ki yaş ilerledikçe çok daha zor olacak, anladım ki para vermeden zayıflamak mümkün değil ve farkettim ki yağ hücrelerim gecekonduluktan rezidansa terfi etmeye başladılar... Dur dedim!

İnanmazsın 4 kilo verebildim 2 ayda sayın okuyucu! Akşamları 2 tabak makarnayla doymayan ben, 2 yemek kaşığı pilav, 130 gr et ile koskoca geceyi geçirmeye başladım! Günde 1 bardak su içmesem aramayan ben, 3 litre su tüketir oldum! Mesaimin yarısının nerede geçtiğini tahmin et bakalım sayın okuyucu!!

Anlayacağınız asabiyim, psikopatım bu aralar ama göbeğimi mıncıklayan pantolonlarımla barıştığım için de mutluyum bir yandan. Daha verilecek 5 kilo var nereden baksan ama çok ütopik hedefler koymanın da anlamı yok. Kendimi tanıyorum, sınırımı biliyorum. Olduğu kadar artık...

hmm.. başka da bi şey olmamış sanırım! ay çok sıkıcıyım... en iyisi bol bol gezip, fotoğraf çekip, gezi yazıları yazmaya devam edeyim ben. Böyle çok sıkıcı olacak bu blog...

Bu vesileyle 29 Ekim Cumhuriyet Bayramımızı kutlar, 4 günlük kısa bir mola için huzurlarınızdan ayrılırım. Anne-baba-koca saadetiyle geçecek bu 4 günden şahane Ankara fotolarıyla dönmeyi, Amerika'dan sonra da kendilerini bu mecrada paylaşmayı diliyorum...

İçimden Yazmak Gelmiyor

2010-09-14T10:06:00.000+02:00

Öyle güzel, dolu dolu bir 15 gün geçirdim...
Onlarca, yüzlerce fotoğraf çektim...
Kafamda onlarca blog yazısı kurguladım...
Bunu da paylaşmalıyım, şunu da anlatmalıyım dedim...
Nereye gidersem gideyim her zamanki gibi koşa koşa döndüm memleketime, toprağıma...

Döner dönmez bir karanlık bastı içimi, bir sıkıntı, bir boğulma hissi...

Arka arkaya bir sürü kötü haber...
Çok bulutlu görünen bir gelecek...
Kafamın içinde beni uyutmayan, güldürmeyen, yedirmeyen, içirmeyen onlarca endişe-düşünce...

Çok keskin kararlar vermem gereken bir sene... Hayatımın gidişatını kökünden değiştirecek kararlar... Bu kararları verebilmek için oluşacak ortamın umut dolu olmasına o kadar ihtiyacım var ki... ve o kadar az iyi haber alıyorum ki...

O kadar yazmak istemiyorum ki... öfff....

1. Yarıyıl Değerlendirmesi

2010-08-27T09:00:00.008+02:00

Bakınız 14 Nisan tarihinde yazmışım bu yılın hedeflerini. Bakalım birinci yarıyıl sonuçları nasıl??

* Fransızcaya devam etmek (başarısız!)

* İkebana'ya devam etmek (başarısız!)

* Dikiş kursuna gitmek (küçük bir deneme yaptım en azından!)

* Resim kursuna gitmek (başarısız!)

* Sabahları sitedeki parkurda yürüyüş yapmak (çok başarısız :( )

* Pilates'e başlamak (başladım ama sonu gelmedi! belki eylülde yeniden...)

* Bir sürü çiçek almak ve hiçbirini öldürmemek (şu an evde 2 çiçekli kaktüs, 2 orkide, 5 menekşe, 1 yuka var henüz öldürmediğim. 1 nane ve 1 reyhan ise sizlere ömür... bu durumda başarılı sayılabilir miyim??)

* Evimin bir türlü tamamlayamadığım dekorasyonunu tamamlamak (2 tül perde, salona ayna, tablo, basılacak ve çerçevelenecek resimler...) (gerçek anlamda tamamladığım tek madde sanırım :)) )

* Salon ve yatak odasındaki perdelerimi yıkamak (sanki kömür sobalı evde oturuyormuşum görüntüsünden kurtulmak!) (bunu da başardım ehehe :) )

* Her salı pazara gitmek (işe başlamadan önce gittim valla)

* Acilen yeni bir fotoğraf makinesi almak (küçük bir makine aldım, işimi görüyor, büyüğü ise 15 güne benim olacak!)

* Bu yaz Amerika'ya gitmek (inanılmaz ama gerçek! bunu da başarmak üzereyim :)) )

* Olmadı İtalya'ya gitmek (üstteki olunca bu başka bahara kaldı)

* O da olmazsa memleketimin güney kıyılarında adam gibi bir tatil yapabilmek (adam gibi olmadı ama güzel oldu, başardım yani!)

* Eskisi gibi seri ama anlayarak kitap okuyabilmek / üçüncü sayfada uyuyakalmamak (tamamen başarısız :(( )

* Herhangi bir konuda master yapmak (hala düşünüyorum ama yeniden öğrenci olmak fikri tüylerimi diken diken ediyor!)

* Mütevazi bir çiçek dükkanı açmak (bu önümüzdeki 5 senenin planı! henüz vazgeçmiş değilim)

* KPSS'ye girmek (başvuru tarihini kaçırdım salak gibi!!)

* İnsan gibi çalışabileceğim, aileme ve kendime de zaman ayırabileceğim bir iş bulmak... (bunu becerdim çok şükür :) )

19 maddede 9 başarısız fena bi rakam değil sanki... bazıları için en azından girişimde bulundum, bazıları daha uzun vadede gerçekleşecek, bazılarını ise cidden geliştirmem lazım...

şimdiii... 28 ağustos - 10 eylül tarihleri arasında aradığınız kişiye ulaşılamayacak. Kendisi 12 numaralı maddeyi gerçekleştirmek üzere yollarda olacak... ve umarım dönünce bu günlüğümsü yazılara biraz ara verip gerçek bir gezdim, gördüm yazısı yazacak bu bloga! (Belçika'yı çok özlediğimi söylemiş miydim??)

Şimdiden herkeslere iyi bayramlar, iyi tatiller, iyi gezmeler, iyi dinlenmeler... ben alışveriş ve turistik aktivite delisi olmaya gidiyorum. :)

Bebek

2010-08-23T22:16:00.000+02:00

- Her şeyin bebeği güzel şekerim...

- Bak bakalım aşağıdaki fotoğraflara güzel bi şey görebilecek misin???!!!

- !!!....

Ülen güvercin! O kadar da güzel hayvansın, ne bu yavruların hali böyle? Uyuz uyuz tüyler, çirkin bi gaga, çırpı çırpı kanatlar! Ne iş??

Bu tepemdeki anne güvercin, Yalova'da yan komşunun camının önüne gecekondu dikmiş, 2 de bebek yapmış. Allah sahibine bağışlasın pek de çirkinler! Yani gergedanın bile yavrusu bu kadar güzelken, güvercin gibi şirin bir kuşun böyle yavrulamasına pes dedim!

Bak kardeşim geldi şimdi aklıma... O da bebekken masmavi gözlü, kırmızı dudaklı, dolunay suratlı, çilli, dünya tatlısı bi oğlandı. Büyüdükçe tersine evrimleşti, maymun gibi bi şey oldu!

Demek ki çirkin bebek büyüyünce güzelleşiyor, güzel bebek de büyüyünce çirkinleşiyor! Evet, bir teori geliştirdim!!

Bu anne güvercin benim Yalova'daki en büyük eğlencem oldu. Gidip yavruların üstüne tünüyordu, ben de kibarca kıştlayıp bebeklerin fotoğrafını çekmeye çalışıyordum. Sağolsun hiç çirkinleşmedi, hep müsade etti sanatımı icra etmeme. Ben de ödül olarak sofradan sürekli ekmek aşırıp camın önüne bıraktım ailesini beslesin diye. Son gün baba da gelmişti, tam aile fotoğrafı çekecektim ki makinemin şarjı bitti... Hay bin kunduz...

Doğanın Hediyeleri

2010-08-20T08:53:00.000+02:00

Bazen sıradan anlarda karşıma çok hoşuma giden bir görüntü çıkıyor. Yanımda fotoğraf makinem varsa ne mutlu, yoksa kaçıp gidiyor...

Bunu da sabahın kör vaktinde servis beklerken çektim. Doğa, hiç de doğal olmayan bir makineye kendinden bir hediye sunmuş... bir süs kondurmuş... kendine benzesin diye mi acaba??...

Kedilere Uyuzum!

2010-08-17T20:32:00.000+02:00

Ben sabahın 6'sında kendimi yataktan yere fırlatmak suretiyle kalkar,

tek gözüm kapalı, üstüme saçma olmayacak kadar şık bi şeyler bulmaya çalışır,

karnımdan gelen gurultulardan kocam uyanmasın diye ışık hızıyla odadan çıkar,

45 derece sıcakta aslan yelesi kıvamındaki saçlarımı zaptetmeye uğraşır ve

evime 1 km öteden geçen servise yetişmek için depar atarken...

baylar bayanlar boylu boyunca serilmiş, popolarında pireler uçuşuyor!!!

komşu teyzeden rica edicem, her gün 3 öğün kedi maması koyduğu gibi apartmanın önüne, benim kapının önüne de bi kap yemek bıraksın... Şu hayata kedi olarak gelmek varmış...

Şaka bir yana, bu savunmasız minikler için kapımızın önüne küçük kaplarda su bırakmak, şu mübarek Ramazan ayında büyük sevap bence...

Kaçamaklar

2010-08-02T09:53:00.000+02:00

Yalova'nın yeri ayrıdır bende...

İlkokul'dan beri her yaz...

Balık gibi yüzmeyi, bisiklete binmeyi orada öğrendim ben. Parmaklarımız buruşana, dudaklarımız morarana kadar havuzdan çıkmazdık kardeşimle.

Vücudumun çeşitli bölgelerindeki derin yara izleri, Yalova'daki 3 aylık tatillerden hatıradır.

Hani hem çok seversiniz hem nefret edersiniz ya bazen... Yalova öyledir benim için...

Kocaman, yemyeşil, şırıl şırıl, sakin, güvenli bir sitedeydi yazlığımız. Düz ayak... tam bisikletlik... tenis, basketbol sahaları, 2 büyük yarı olimpik havuz falan...

Hava her zaman sıcak ama ferah... İstanbul ya da Adapazarı gibi nemli, yapış yapış olmaz... tatlı tatlı poyraz... akşamları hırka bağlardık belimize, üşürsek diye...

Yan sitenin meşhur Roma dondurması... her akşam bir sağa bir sola sahil boyu yürüyüşler... 3 aylık ama sağlam arkadaşlıklar... aşklar...

Yalova kardeşimle bana büyüme dönemimizde büyük katkı sağladı. Yaz aylarını spor yaparak, eğlenerek, sağlıklı ve sevgi dolu bir ortamda (babaanne-dede eşliğinde) geçirdik. Çocuk büyütmek için şahane bir yer olduğunu o zamanlar pek idrak edememiştim, şimdi anlıyorum...

Sonra bi şey oldu... Çok acayip bir yaz yaşadık orada... daha önce anlatmıştım... '99 yazı hayatımın kırılma noktasıdır bir çok anlamda... ÖSS, kociyle tanışma, deprem, dağılmalar, toparlanmalar, İstanbul'da yeni bir hayat...

İnsan hafızası acayip bi şey... Memleket meselelerinde ne kadar kızıyor olsam da unutkanlığımıza, balık hafızamıza, depremi hatırlayınca "iyi ki unutuyoruz" diyorum. 11 sene geçti o günlerin üzerinden. Bizim içinde bulunduğumuz blok yıkıldı gitti, yerine yeni bloklar yapıldı. Yeni insanlar oturuyor şimdi benim çocukluğumun geçtiği metrekarelerde. Bense büyük bir şans/tesadüf eseri, deprem günü erkek arkadaşım olan mavi gözlü, yakışıklı çocuk sayesinde bugün yine aynı sitede hafta sonlarımı geçiriyorum. Çok eski, tanıdık ama yeni bir site gibi çocukluğumun sitesi... Havuz aynı havuz ama ben çok değiştim 11 senede. Eskiden solungaçlarım çıkana kadar kaldığım suya sabah erken saatlerde girip, 3-5 kişi geldi mi "kirlendi" diye kaçacak kadar değişmişim. Yaşlanmak değil belki ama yaş almak sanırım bu...

Hafta sonu kayınvalidemin özenle hazırladığı sofraya oturup onların balkonundan bizim yerinde yeller esen balkonumuz yönüne baktığımda hayatın nasıl son sürat aktığını farkettim. Birlikte büyüdüğümüz arkadaşlarımızın birinin 3 çocuğu olduğunu, birinin hamile olduğunu, birinin boşandığını, birinin terfi ettiğini öğrenince artık çocukluğumuzun uzaklarda kalmaya başladığını hissettim... Artık Yalova bizim çocuklarımızı bekliyordu büyütmek için...

Baktım olmayacak, kayınvalidemle ortaklaşa sürpriz doğum günü partisi planladık kocime. Minik koca 32 yaşını 3 mum ve bir maytap eşliğinde kestiği pastayla kutladı! O mumlarını üflerken ben de teşekkür ettim Yalova'ya... onu bu kadar güzel bir çocuk olarak büyüttüğü, benimle tanıştırdığı ve bir şekilde hala hayatımdan çıkmadığı için...

Kriter

2010-07-21T08:45:00.001+02:00

Anladım ki benim şu hayatta hızlı hareket edebilmem mümkün değil çünkü kendi kendimin kural koyucusuyum. Kurallarım, kriterlerim o kadar çok ki bir blog yazısı yazmak bile haftalarımı alıyor.

Bir ayakkabı mı alacağım örneğin, başlıyorum kafamın içinde kriterleri dizmeye... Kahverengi eteğimle giyeceğim ayakkabım yok, bir babet olsa iyi olur. Ama altı çok ince olmasın, hafif de topuğu olsun ama yüksek ve ince olmasın, kaliteli olsun ama çok pahalı olmasın, üzerinde taş / pul / payet olmasın ama çok sade de olmasın, deri veya süet olabilir ama çok giyince çatlamasın vs vs... e ayak zaten 41 numara! ayağıma göre ayakkabı bulsam topuğu / süsü / kalitesi / fiyatı diye binlerce kriter giriyor devreye...

İş hayatım desen aynı terane... tüm davetiyeler jilet gibi olsun, etiketler yamuk basılmasın, herkesin önüne giden malzeme birebir aynı olsun, bir kişi de çıkıp "ne özensiz iş, etiketi yamuk basmışlar" demesin. İkram varsa tüm fincanların sapları aynı yöne baksın, gelen misafir kusursuzluğu hissetsin... Elimde olsa meyveleri bile aynı boyda seçerim de doğa kanunlarına aykırı neyse ki! Sahneden sarkan bir ufacık ipliğe takılıp akşama kadar kendimi yediğimi bilirim, provalarda nasıl gözden kaçırdım diye! 2000 kişilik etkinlikte 1 kişi yüzünü buruştursa depresyona girer, neyi yanlış yaptım diye 1 hafta düşünürüm...

Aynı şey blog için de geçerli işte. Düşünüyorum bu hafta şunu yazarım, şu resmi koyarım... Kafamdaki gibi bir yazıya ulaşana kadar yazı güncelliğini kaybediyor, ben de hevesimi. Bi kere resimsiz yazı olmayacak! İlla anlattığımı destekleyen resim olacak. Resim de öyle her türlü resim olmaz. Kaliteli, renkleri yazımı bütünleyen, gerekiyorsa çerçevesi, düzenlemesi falan yapılmış... Mümkünse dik değil de yatay (bloğun yapısına uysun diye)... Sonra yazıda yazım hatası, anlatım bozukluğu olmayacak (bilerek yapmıyorsam). Öyle ki defalarca paragrafların yerlerini değiştirdiğimi, resimleri bi aşağı bi yukarı taşıdığımı, tekrar tekrar yüklediğimi bilirim. Hele ki uzun gezi yazıları... öff yani...

Şu bloğu mecburiyet gibi değil de içimden geçenleri yazabildiğim bir günlük gibi tutmak isterdim... Yok ama mümkün değil. İşimde de başıma dert açan bu detaycı / mükemmeliyetçi / uyuz tarafım hobimi bile köreltti. Canım yazmak istemiyor artık. Biliyorum ki bi başlarsam en az 3 saat...

Bu yazıyı da resimsiz koyayım, kurallarımı yıkayım dedim :) ama tutamıyorum kendimi, dönüp dönüp yukarıları okuyorum abuk subuk cümle var mı diye, ayy deliriciiiiimmm :))

Hadi şimdi "yayınla"ya tıklıyor ve yazıyı tekrar okumadan yayınlıyorum! nasılsa yayınlandıktan sonra bloga bakıp edit'le düzeltirim hataları :) hadi kızıımm bas şu tuşaaa...

3

2010-07-02T07:50:00.000+02:00

İyi ki varsın...
İyi ki sevmişim seni...
İyi ki seçmişsin beni, evlenmişsin benimle...

Hayatımı o kadar zenginleştirdin, varlığınla o kadar renklendirdin ki, sensiz her şey siyah-beyaz artık.

Hayatımın anlamı derler hani, klişedir. Bütün klişeleri dibine kadar yaşatıyorsun bana... Gerçekten anlamısın hayatımın. Bugün ne yapıyorsam, yarın seninle daha mutlu olmak için... Attığım her adım, seninle olan geleceğime yatırım.

8+3 yılı tükettik birlikte... Hayatımın üçte birinden fazlasında yanımdaymışsın... hep yanımda ol, olur mu? elimi hiç bırakma...

Hayatımın en güzel 3 yılı için teşekkür ederim kocacığım... Her günümüzün ilk günümüz gibi heyecan ve mutluluk dolu olmasını dilerim... :)

Günün Yemeği

2010-06-23T22:03:00.000+02:00

***

Islak, çamurlu İstanbul yatağında

Şimşek, yıldırım ve gökgürültüsü eşliğinde

Bulut Füme

***

Babasının Kızı

2010-06-22T15:35:00.000+02:00

İçimden hiç bir şey yazmak gelmiyor. Oysa ki babişime sözüm var babalar günü yazısı yazacağıma dair...

Bir yanda babalar günü hediyesi olarak kan kırmızı bayrağa sarılı tabutları alan babalar... Bir yanda 18-20 yaşlarında yok olup giden gencecik bedenler... istatistiğe dönen sayılar:

19 Haziran 11 şehit

20 Haziran 3 şehit

21 Haziran 1 şehit

22 Haziran 5 şehit...

Sabahları gazeteyi açamaz oldum, televizyon zaten seyredemiyorum, içim parçalanıyor. İnternet sağolsun her dakika yeni bir şehit haberi geçiyor! Ne olacak bunun sonu? Asıl bilmesi gerekenler başta olmak üzere kimse bilmiyor...

Öyle acı dolu bir babalar günü kutlaması oldu işte bizimki... Hayatlarının anlamını kaybeden diğer babaları düşünmekten kendi babama konsantre olamadım. Kuru bir "kutlu olsun"... o kadar...

Halbuki geçen haftasonu Adapazarı'nda buluşmuş, bahçemizden erik, kiraz, dut toplamış, ön kutlama yapmıştık... iyi ki yapmışız. Bu hafta hiç tadımız yoktu çünkü...

Oysa ki babam başkadır... Kendisi hem özel hayatımı, hem meslek hayatımı karartmış bir kişidir... Özellikle iş hayatımdaki mükemmeliyetçi, detaycı, kılı kırk yaran, psikopat derecede kontrol meraklısı, çok yanlı düşünüp gözlem yaparak karar veren tüm ekstrem özelliklerimi kendisine borçluyum.

Muhteşem patron nasıl olur bildiğim için kendi patronlarımı hiç beğenmem. Onun gibi patron ararım başıma! İş arkadaşlarıma yapılan haksızlıklara tahammül edemeyip çokça istifayı basmışlığım vardır.

Paraya bu kadar mı kıymet verilmez? O kadar kıymet vermeyiz baba-kız. Bu yüzden para da bizi sevmez.

Bir tek girişimci olamadım onun kadar. O da biraz kendi korkaklığımdan, çekingenliğimden sanırım. Belki de bi girişsem becereceğim ama girişemiyorum :)

Babamın ne süper bi baba olduğunu ilk işe girdiğimde anladım. Ben her akşam günün yorgunluğunu, stresini evin içine taşıyıp, önce ev arkadaşlarıma, sonra kardeşime, son olarak da eşime yansıttıkça babamı düşünüp utandım. Çocukluğumda bir kere bile hatırlamam babamın bir karış suratla gelip işteki stresini bize yansıttığını. Oysaki kendi kurduğu bir fabrikası vardı ve çook stresli işler yapıyordu. Ben kıçı kırık bir etkinlikte bana söylenmiş bir cümle için 3 gün sinir bozukluğu yaşardım. Babamsa kapının önünde ayakkabılarıyla birlikte çıkarır, bırakırdı işini... Bir de bunu beceremiyorum babiş... Hala evime gelip kapıma dayanıyor işim...

Küçükken hemen hemen her kız çocuğu gibi "ben büyüyünce babamla evlenicem" derdim. Gerçekten de gittim babamla evlendim. Daha doğrusu kocamın içinden babamın küçüğü çıktı! Bazen hayretler içinde kalıyorum benzerliklere... ve belki de bu yüzden kocamı doğduğumdan beri yanımdaymış gibi hissetmem...

Annemi ayrı eve çıkınca, babamı işe girince ve her ikisini evlenince daha iyi anladım, tanıdım. Daha tarafsız gözlerle bakmaya başladım onlara. Daha çok takdir etmeye, daha çok hayran kalmaya başladım. Çocuk sahibi olunca önlerinde diz çökeceğim sanırım.

Babiş, çok gurur duyacağın şeyler yapamadım belki şu hayatta ama bil ki hep "babasının kızı" oldum... İş hayatımda tanısan severdin beni ve işe alırdın bence :))

Bir de aklıma geldi, lisedeydi sanırım, bir şiir günü yapmıştık da sevgi konulu, ben Can Yücel'in "Hayatta ben en çok babamı sevdim" adlı şiirini okumuştum. O gün de babam gelememişti de annem gelmişti! Kadının gözünün içine bakarak da böyle şiir okunur mu?? Kendi çocuğum yapsa kafasını kırar mıyım acaba? Anne uyuz oluyor musun bana?? :))

Evet sevgili okur, bu yazımızı yazarken de kah ağladık, kah güldük... Keşke artık ağlamasak... Analar ağlamasa, ama babalar da içlerine akıtmasa gözyaşlarını... Onlara da yazık...

Mayıs biteli...

2010-06-12T11:37:00.001+02:00

Dünyanın en yoğun ev hanımı olmalıyım! Hayır hayır, en tembel daha doğru olacak... İnsan oturup iki kelime yazmaya, konuyla ilgili resimleri eleyip yüklemeye, o resimleri yerleştirmeye, yazım hatası var mı diye tekrar tekrar okumaya bu kadar mı üşenir? Halbuki çektiğim her fotoğraf karesinden kocamı itikleyip "bi tane de blog için" diye çekiyorum!! Bir sürü de konu biriktirdim... Bak şimdi hepsini tek postta nasıl toplayıvericem :)

- Bahar geldi mi benim dallar yeşeriyor, illa ki su kıyısı istiyorum. Küçükken burnumuzun dibinde olduğu için pek bi olayı olmadığını düşündüğüm Maşukiye şu yaşımda bi kıymetli oldu sormayın. Alabalık da hiç sevmem ama tutturdum gidelim diye. Annemler de Ankara'dan Adapazarı'na gelmişlerdi. Kocamın ailesini de aldık, toplaştık gittik. Bi de baktım ki Zonguldak'tan anneannem, Ankara'dan babaannem de gelmiş, oyy tam bir cümbüş oldu! Alabalık da yedim, yürüyüş de yaptım, baharı içime çektim, kendime geldim :))

- Nisan sonunda HamaratAtölye'de sevgili Enhar'ın düzenlediği Yazlık Çanta Dikimi kursuna gidip genel kültürümü arttırdım :) Keşke size "içimden bir yetenek fışkırdı, dikiş işlerinde meğer ustaymışım" diyebilseydim ama önceki postta da belirttiğim gibi annemin 10 parmağında 10 marifet hallerinden hiçbiri geçmemiş bana! Nitekim diktiğim çantayı bitirmek üzere anneme teslim ettim, geldiğinde benim dikişleri söküp tekrar diktiğini görünce bu defteri de kapatmış oldum :) Ama HamaratAtölye gidilesi, deneyimlenesi bir yer. Ortam şahane, hocalar şahane, ortaya çıkan işler şahane... Yazın bir ucundan tadın derim :)

- Bendeniz Mayıs kuzusuyum, mayıs başında doğmuşum, bu sebepten ki güneş çıktı mı beni tutabilene aşkolsun. Nisan'da isterim diye tutturdum ama kocam yok soğuk, yok sular gür gibi bahanelerle beni oyaladı. Sonra doğum günü hediyesi olarak 2 Mayıs'ta götürdü beni... Düzce - Melen'de Rafting... Aslında bana her türlü doğa sporu yasak (hatta doktoruma kalsa yüzmem bile yasak) ama ben pek laf dinlemem, dinlemedim de... Tüm riskleri alarak attım kendimi hırçın sulara :) Şaka şaka, çok hırçın değildi, hatta rehber beni 2 kere suya atmasa hiç bir aksiyon olmadan inebilirdim de bottan. Kürek çekerken sorun yok ama bota çıkarken biraz zorladım omzumu. Bir kaç gün sızladı ama şimdi sorun yok gibi görünüyor.

- Annem yazdığım dokunaklı anneler günü yazımdan sonra ilk otobüse atlayıp geldi, saçımı boyadı! 1 hafta bende kaldığı süre boyunca kadını günde 50 km kadar yürütüp tüm semt pazarlarını gezdirdim. Eminönü, Kadıköy çarşılarını fethettik, alışveriş merkezlerindeki tüm ayakkabıcıları tavaf ettik. Kadıncağız 7 günü doldurur doldurmaz ilk otobüsle Ankara'ya kaçtı. Duydum ki 3 gün evden çıkmamış :) Eline yüklediğim perdelik, yastıklık vs tüm ev tekstili ürünlerini dikmekle uğraşıyor şimdilerde! Her eve lazım bir anne kendisi :)

- Babam Anneler günü yazıma bozuldu, "babaya bir kelime bile yok" diye fırça attı :) Babalar günü yazısı şart oldu! Azıcık bekle babiş, az kaldı ;)

- Bizim Adapazarı'ndaki ev hala duruyor, depremle ilgili postta bahsetmiş olabilirim. Şehrin dışında, Esentepe isimli küçük bir köyün tepesinde. Bahçesi falan da var, bahar geldi mi Esentepe Mevsimi geldi diyoruz. Gelenekselleşen bir börek partimiz var her sene nisan-mayıs gibi yaptığımız. Yine tüm sülale, talükat, komşular falan toplaşıp bahçede sac böreği yapıyoruz. Bu sene aile dışından 2 çift arkadaşımız da geldi, pek keyifli pek eğlenceli oldu.

Aşağıda böreğin yapım aşamaları görünüyor:

1- Köyden işinin ehli bir teyze bulunur, hamur açtırılır, anneanne denetler...

2- Yine köyden alanında uzman bir teyze bulunur ve börekler pişirilir, babaanne yağlar...

3- Fondaki Sapanca gölüne derin bakışlar atılarak börek lüpletilir (ayıp olmasın diye lüplerken resim koymadım!)

- Günde 20 kere kariyer.net'i, 20 kere yenibiris'i, 20 kere secretcv'yi güncellersen n'olur? İlla ki bi iş bulursun :) Buldum, 1 temmuzda başlıyorum inşallah! Bu aralar biraz da onun sıkıntısı vardı içimde. İş ara, giyin süslen görüşmeye git, bıdı bıdı kendini anlat... Ay kendimden, geçmişimden tiksindim, o derece yani! Neyse bir süre için bitti arayış... Yalnız bir evrak listesi verdiler, sanırsın evlatlık alacaklar beni! Bu sıcakta bi de evrak topluyorum! (İş bulup da kulp takan uyuz ipex...)

- Mayıs sonunda heyecanla beklediğim bir şey daha vardı. Annemler Kalkan'a 1 haftalığına tatile gideceklerdi. "Sana ne annenlerin tatilinden, evli barklı kadınsın" diyenler haklı olsalar da, baba parasıyla tatil ne şahane şeydi hatırlatmak isterim... 4 kişilik apart'a 2 kişi gidiyorlardı, diğer iki yatak öksüz kalmasın, fakir fukara da faydalansın dedik, fena mı ettik!

Mütevazi tesisimiz Türkiye'deki tüm mavi bayraklı plajların içinde 1 numara seçilmiş söylemesi ayıp! Yüzmekle kalmadım, içtim denizi! Nasıl bir mavidir, nasıl bir turkuazdır, nasıl bir temiz denizdir... Plaj / beach aramam, sırf deniz olsun ama doyulmasın diyenlere Kaş / Kalkan / Patara civarı tereddütsüz önerilir. Bu da bir sonraki postun konusu zaten. Fotoları ayıklamaya üşenmezsem kendi diktiğim çantamla boy gösterdiğim plajları da yazacağım... Şimdilik sadece odamızdan Kalkan manzarası:

Annem Gibi...

2010-05-10T14:04:00.001+02:00

...olabilir miyim ki bir gün?

- nereye gittiği belirsiz kariyerimi tümüyle bir tarafa koyup, kendimi evime, eşime, çocuklarıma adayabilir miyim?

- bütün gün evi temizleyip, toplayıp, yemekleri hazırlayıp, akşam ev halkı eve geldiğinde tüm emeklerimi hiçe sayıp ortalığı darmadağın ettiğinde, yeni silinmiş yerlere ayakkabılarıyla girdiğinde annem kadar sakin kalabilir miyim?

- "yarım saate geliyoruz" diyen misafirlerin karşısına 5'er dakikada yapılmış 10 çeşit yemek/meze/börek/çörekle çıkabilir miyim?

- eşşek kadar olmuş, 3 senelik evli kızım hala kendi saçını boyamayı beceremediği için Ankara'dan İstanbul'a gelip, saçını boyayıp, yemeklerini yapıp geri döner miyim?

- en olmadık zamanlarda çalan telefona koşup, beceriksiz kızımın "anneaaa tarhana çorbası nasıl yapılıyordu bi daha anlatsanaaa" şeklindeki sorularına "evladım al eline kalemi de yaz, 10 kere anlattım" demeden, sakince yeniden tarif edebilir miyim?

- kırk yılın başı Brüksel'e tatile gitmişim, gezip, tozup, dinleneceğime kızımla damadım özlemiştir diye oturup dolma sarar mıyım??

yok anacım yapamam, ben senin gibi olamam... ya da olur muyum? azıcık da olsa var mıdır genlerimde? hiçbir kadınsal beceri geliştiremedim ki bugüne kadar, annelikten yana ümidim olsun!! yine de bi umut işte...

Anneee, bu son paragraf sana: beni doğurduğun için, 29 yaşında da olsam bana 19 muamelesi yaptığın için, şahane cumartesi için, arkadaşlarımı kendine hayran bıraktığın için, Özlem'in bebeğini korktuğum kadar mıncıklamayıp ağlatmadığın için ve bana çok istemene rağmen torun baskısı yapmadığın için çok teşekkür ederim :) nice anneler / anneanneler günlerini birlikte görelim...

bi de artık gelip saçımı boyarsan çok sevinicem concon! :))

Türkiye'de Japon Yılı

2010-04-27T16:46:00.004+02:00

Malumunuz 2010 Türkiye'de Japon Yılı olarak kutlanıyor. Yıl boyunca pek çok etkinlik, tanıtım toplantısı, konser, sergi vs çeşitli illerde Japon kültürü meraklılarını bir araya getirecek. İstanbul dışında diğer illerde ne kadar duyuruluyor, nasıl tanıtılıyor bilmiyorum ama biz İstanbul'daki etkinliklere ailecek katılım gösteriyoruz.

Benim Japon kültürüyle ilk tanışmam animeler vasıtasıyla olmuştur. Kardeşimle aynı evi paylaşma talihsizliğini yaşadığımız 3 senede yegane güzel anılarımız bilgisayarın karşısına çektiğimiz koltuklarda geçirdiğimiz saatlerle sınırlıdır. Animeler sayesinde Japonların başka bir gezegenden geldiğini, bizimle hiç alakalarının olmadığını farketmiş, yaratıcılıklarına, kültürlerinin derinliğine hayran kalmıştım. Güzelliğe verdikleri değerin hayatlarına ne derece işlemiş olduğunu ise Belçika'da can sıkıntısından başladığım İkebana derslerinde öğrenmiştim. (İkebana'yı ayrı bir yazı konusu yapmalıyım.)

Dedim ya ailecek Japon etkinliklerindeyiz diye, şimdi onu açıklayalım. Aslında benim kardeşle kocamın ağabeyi bir araya gelip bir çalışma yaptılar birlikte. Benim kayınbirader müzikle profesyonel olarak ilgileniyor, geçtiğimiz aylarda piyano parçalarından oluşan bir albüm çıkardı. Yalnızca dijital olarak satın alınabiliyor amazon gibi sitelerden. Benim kardeşim de bu albüme bir kapak tasarımı yaptı ve bir parçasına klip hazırladı. Albümü Japon yılı nedeniyle Japonya'ya ithaf ettiği için, klip de 2. dünya savaşından görüntüler kullanılarak hazırlandı.

Geçtiğimiz hafta JCI İstanbul ev sahipliğinde Taksim'deki Titanic Otel'de düzenlenen "Japonya'yı Tanıyalım" etkinliğinde de kardeşlerimizin bu çalışmaları gösterildi / tanıtıldı. Biz de gururlu aile bireyleri olarak beyimle yanlarındaydık tabi ki :)

Japonya'yı tanıma etkinliğinde olması gereken hemen her şey mevcuttu etkinlikte:

Sushi, Origami, dev & renkli yelpazeler, Reiki, Kendo, GO... İkebana olmadığı için biraz sitem ettiysem de bir sonraki etkinlikte bizzat İkebana'yı tanıtmak üzere gönüllü oldum da rahatladım :)

Memleketimde lüks yemek sınıfında olan sushi Belçika'da normal yemek standartlarında olduğu için daha çok yeme imkanı bulmuş ve hemen her çeşidini sevmiştim. İstanbul'a döndüğümüzden beri yemek kısmet olmamıştı. salondan içeri girip de dizi dizi makileri görünce hooleeeyy diye bağırdım - ama içimden :) Çubuklarımı ustaca kullanarak soya sosuyla tatlandırıp hem kendimi hem kocimi besledim. Bizden sonra gelenler kuru kuru Japon çerezi yemek zorunda kaldılar :)

Fest Travel'dan bir rehber bayanın fotoğraflarla sunum yaptığı Japonya gezisi iştahımı kabarttı doğrusu. En kısa sürede planlamalı, gitmeli, görmeli dedim kociye. Ama ya Belçika'da gezdiğimiz Japon bahçesindeki kırmızı ağaçları görmek için sonbaharda, ya da sarılıp, öpmek, bütünleşmek istediğim kiraz ağaçları Sakura'ları görmek için ilkbaharda gitmek gerekli dedim.

Origamiye hiç bir zaman fazla ilgim olmadı ne yazık ki. Her zaman gördüğümüz bu kuş figürünün turna kuşu olduğunu ve Japon efsanelerine göre bin tane origami turna kuşu katlayan kişiye bir dilek dileme hakkı verildiğini o akşam öğrendim.

Reiki benim uyku düzeni anlamında hayatımı kurtaran, oldukça zahmetsiz, uygulaması kolay, her eve lazım bir şifa yöntemi. Özellikle üniversite döneminde sabahlara kadar süren uyuyamama nöbetlerimi çözmede bana çok yardımcı olmuştur. Pek çok başka ağrı tedavisinde de kullanılıyor ama ben en çok uyku konusunda faydasını gördüm. Ben 1. derecemi Gülcan Arpacıoğlu'ndan almıştım. Şimdi pek çok kişi eğitim veriyor. Ben kendisini tavsiye edebilirim, çok sempatik ve sıcak bir insandır.

Go oyununu bilir misiniz? Dama gibi düz bir tahta üzerinde siyah-beyaz pek çok taşla oynanan bir oyun. Kurallarını falan ben de pek bilmiyorum. Ama hayatımda okuduğum en iyi kitaplardan birinde kurgu Go üzerinedir ve şahane bir romandır: ŞİBUMİ. Yazarı Trevanian'dır, okunmadıysa şiddetle tavsiye edilir. (Best seller kategorisine giriyor olabilir, sevmeyenleri uyarmış olalım :) )

Son olarak pek duymadığım bir Japon dövüş sanatı olan Kendo tanıtıldı. Anladığım kadarıyla bir çeşit eskrim. Kendo hakkında bilgi almak isteyenleri buraya ya da buraya alalım...

Oyy oy, çok öğretici bir post oldu. Maşallah bana :))

Denizli & Pamukkale Macerası

2010-04-19T08:51:00.002+02:00

Memlekete dönerken en çok üzüldüğüm Brüksel'deki gibi / kadar çok gezemeyecek olmamızdı. E oralarda hayat güzeldi, benzin şirketten, 2 saatte 3 farklı ülkeye geçebiliyorduk, şehirlerarası trafik düzenli ve rahattı falan filan. Biliyordum ki İstanbul'a gelince frene basacaktık hep yaptığımız gibi. Bir de ben saçma sapan bir işe girince hayat durdu tabi.

Denizli'de yaşayan çok yakın bir arkadaşım var. Beyimle beni tanıştıran 2 kişiden biri. Aslında Ankaralı ama evlenip Denizli'ye yerleşecek, bir de bebiş yapacak kadar cesur bir kız! Büyük şehirden gidiyor ya, ne cesaret diye düşünüyordum başlarda. Biz Brüksel'deyken doğum yaptığı için görememiştim bebişi ve çok istiyordum Denizli'ye ziyarete gitmeyi. Bizi davet ettiler ve canım kocam benim hastalıklı ruh halimden bir an önce sıyrılmam için midir nedir hemen kabul etti :) Aşağıda göreceğiniz fotoğraflar 3-4 Nisan haftasonundan bize kalanlardır efendim...

İlk günü Denizli'ye ayırdık. Denizli malum tekstil sektöründe zirvede. Yani en azından krizden önce öyleydi. Epey zorlandıklarını, küçük ve orta ölçekli firmaların bir kısmının krizi atlatamadığını öğrendik.

Şehrin tam merkezinde bir han var: Babadağlılar Hanı. 10 katlı, ve içi ağzına kadar ev tekstili ürünleriyle dolu. Bir tek girişinde fotoğraf çekebildim çünkü içeri girer girmez gözüm döndü - ki ben öyle her sehpaya örtü örteyim, takım takım havlularım olsun diyen biri de değilim. İçimdeki Burhan Altıntop oracıkta ortaya çıkıverdi. Anneme, kayınvalideme, komşu teyzelere, ona şuna buna derken elimde koca koca naylon torbalarla pazarcı gibi çıktım handan!

Sonrasında biraz şehrin içinde dolandık, Çamlık adı verilen parka gidip yürüyüş yaptık & çay içtik. Denizli'nin etrafının bu kadar dağlık olmasına şaşırdım. Ben nedense denize daha yakın olduğunu düşünüp etrafı düz arazi olan bir yer hayal etmiştim. Öğrendik ki İzmir'e Antalya'ya yakın olduğu kadar kayak tesislerine de yakınmış. Kışın haftasonları kayağa giden Denizlililer yazın denize gidermiş. Kıskandık...

Pazar günü hedefimiz Pamukkale'ydi. Pamukkale'ye ilk ve son kez ortaokul yıllarında gitmiştim. Travertenlerin üzerinde ayakkabıyla yüründüğünü ve beyaz olması gereken traverten havuzlarının gri / füme olduğunu hatırlıyorum. Neyseki benden sonra çok şey değişmiş. Ayakkabıyla traverten bölgesine giriş yasaklanmış. Kaynak suyunun akışı planlı bir şekilde bölge bölge verilerek travertenlerin yeniden beyazlatılması başarılmış. "Demek ki isteyince oluyor" dedim Pamukkale'deki değişimi görünce.

Pamukkale'yi sadece travertenleriyle hatırlıyordum ben. Oysaki arkasında koca bir uygarlık yatıyormuş. Roma'dan kalma Hierapolis antik şehri hala ayakta duran yapılarıyla bizi şoka uğrattı!

Adam şehri kuracak yeri iyi bulmuş. Herhalde devrin en temiz uygarlığıydı bunlar. Her taraf hamam ve sıcak su havuzu...

Pamukkale'de bana en acayip gelen şey bembeyaz kar gibi görüntüsüyle soğuğu çağrıştıran havuzların içlerindeki suyun sıcak olması. Hani dağdan geliyor, bir de beyaz falan diye insanda kar suyu çağrışımı yapıyor ama elinizi bir sokuyorsunuz, oohh sıcacık :)

Ayaklarımızı sokabilirdik ama çorap, kurulanma işi falan külfet geldi... Tembellik diz boyu!

Belçika'da gezerken kocama derdim ki hep, bizim memlekette de ne cevherler var daha görmediğimiz. Dönünce mutlaka gezelim fırsat buldukça. Denizli bu sözümü tutmam açısından bir başlangıç oldu. Sırada Karadeniz, Gelibolu, Ege Adaları, Kapadokya, GAP, Antakya........ hımm çok varmış......

Kamuoyu Yoklaması

2010-04-14T21:58:00.000+02:00

Gerçekten merak ediyorum ve samimi cevaplarınızı bekliyorum:

Yeryüzünde zeytinyağlı iç bakla yemeğini tek seven ben miyim allah aşkına? Çevremde kimse sevmediği için oturdum kendime 1 kilo iç bakla yaptım, itinayla soğuttum ve salonda en sevdiğim köşeye geçip bir oturuşta yarısını yedim! Şahane de yapmışım üzerinize afiyet!

Kabul ediyorum pek hoş bir kokusu yok ama azıcık dereotu yardımıyla o da halloluyor! ee nedir iç baklayla alıp veremediğiniz???

ps: Fotoğraf makinemin son çektiği karenin iç bakla olması da pek acayip bir ironi oldu!!

İstiyorum!

2010-04-14T08:50:00.000+02:00

Aşağıdaki cümleleri istiyorum parantezine aldım:

* Fransızcaya devam etmek
* İkebana'ya devam etmek
* Dikiş kursuna gitmek
* Resim kursuna gitmek
* Sabahları sitedeki parkurda yürüyüş yapmak (kim engel oluyorsa?)
* Pilates'e başlamak
* Bir sürü çiçek almak ve hiçbirini öldürmemek
* Evimin bir türlü tamamlayamadığım dekorasyonunu tamamlamak (2 tül perde, salona ayna, tablo, basılacak ve çerçevelenecek resimler...)
* Salon ve yatak odasındaki perdelerimi yıkamak (sanki kömür sobalı evde oturuyormuşum görüntüsünden kurtulmak!)
* Her salı pazara gitmek
* Acilen yeni bir fotoğraf makinesi almak (Dün gece itibariyle fotoğraf makinem sizlere ömür. İyi-kötü binlerce fotoğrafta bana eşlik ettiği için çok mutsuzum şu an!)
* Bu yaz Amerika'ya gitmek
* Olmadı İtalya'ya gitmek
* O da olmazsa memleketimin güney kıyılarında adam gibi bir tatil yapabilmek
* Eskisi gibi seri ama anlayarak kitap okuyabilmek / üçüncü sayfada uyuyakalmamak
* Herhangi bir konuda master yapmak (kariyerim konusunda bu kadar netim yani!)
* Mütevazi bir çiçek dükkanı açmak
* KPSS'ye girmek

Yukardakilerin en az %80'ini gerçekleştirebilmek için yapmam gereken ve ne yazık ki gerçekleşmesi en zor görünen:
* İnsan gibi çalışabileceğim, aileme ve kendime de zaman ayırabileceğim bir iş bulmak...

Bahar

2010-04-12T10:54:00.000+02:00

Her konuda olduğu gibi bahar konusunda da yazmakta geciktim :) Bütün bloglarda boy boy tomurcuklar, filiz vermiş ağaçlar, çiçek basmış dallar, bahçeler... Hatta bazıları mangal sefasına bile başlamış... Benim çekebildiğim 2-3 resim de fotoğraf makinemin lensindaki kocaman parmak izi nedeniyle flu :( Baharın bile tadını çıkaramıyorum hüleayynnn!!

Mart'ın o karanlık iğrenç sabahlarında ayaklarım geri geri işe giderken, içime azıcık umut dolduran bir şey keşfettim. Nasılsa geçip gidecekti pis kış, az kalmıştı bahara... İşteki son haftama onun sayesinde tahammül edebildim... teşekkürler Candan Erçetin! O nasıl güzel bir şarkıdır ve nasıl güzel bir yorumdur... Ağlamak istiyorum her dinlediğimde (ama mutluluktan!)

Hafta sonu annemle babamın 30. evlenme yıldönümleriydi. Kutlamalar kapsamında onlar Ankara'dan biz İstanbul'dan yola düşüp Esentepe'de buluştuk. (Esentepe Sapanca'nın karşı kıyısı, Sakarya Üniversitesi'nin ana kampüsünün olduğu gerçekten esen bir tepe! Depreme kadar Adapazarı'nda yaşamış, depremle birlikte Ankara-İstanbul ekseninde ikiye bölünmüş bir aile olarak zaman zaman -özellikle bahar ve yaz aylarında- Esentepe'de buluşur, bahçede sac böreği partisi yaparız :) )

Cuma gecesi göl kenarında yayın balığı, cumartesi gecesi ise meşhur Köfteci İsmail'de Islama Köfte ziyafeti ile mideleri şenlendirdik. Üstüne evde nostalji gecesi yapıp babamın 8 mm kamerasıyla çektiği benim ve kardeşimin küçüklük filmlerini perdeye yansıtıp seyrettik. Kendimden çok annemin güzelliğinden, babamın çiroz görünüşünden etkilendim :) Birlikte büyürken farketmiyorsun ama birden 30 sene önceyi koyunca önüne insan şok oluyor!

Çok gülüp, çok eğlendik... Bizimkiler için de iyi bir nostalji oldu. Babaannem ve dedem 53 sene evli kalmışlar, darısı başınıza, darısı başımıza diyip durduk bütün gece...

Nice 30'lara conconlar... sizi seviyoruzzz :)

Rötarlı Post

2010-04-08T21:08:00.000+02:00

Bu resmi taa 30 Ocak'ta çekmişim. Blogda paylaşırım diye alelacele makineye yapıştığımı hatırlıyorum. 2 ay gecikmeli de olsa hoşuma gitmişti, koyayım dedim :)

Sisi, soğuğu, yağmuru hiç sevmem ya hani ben, bu sefer sis o kadar kalındı ve o kadar yutmuştu ki şehri, insanoğlunun yaptığı tüm çirkinlikleri kamufle etmek istemiş gibi gelmişti. Bir tek şu çirkin Safir'in eteklerini kamufle edebilmiş ama! Kafası dışarda kalmış, havada asılı gibi duruyordu çirkin şey...

Aman pek de kaliteli çekmişim maşallah! Artık ev hanımı olduğuma göre adam gibi bi makine alıp kursa gitsem de bu resimler de bir şeye benzese!

Buradan beyime sesleniyorum: "Bey, bey, beni kursa gönder!!!"

Tarih = Tekerrür

2010-04-07T12:03:00.000+02:00

Ben başıma gelecekleri biliyordum. Daha önce de olmuştu, tekrar olacağını biliyordum...

Belçika'da kendime verdiğim sözlerin hiç birini tutamadım; ne spor yapabildim, ne Fransızca'ya devam edebildim, ne evimle işimi dengeleyebildim, ne de sosyal hayatımı canlandırabildim...

Kocam pizza-makarna-hazır yemek üçlüsünde ustalaşmaya başlamış, ev işlerini tamamen devralmıştı ki, ben Belçika öncesi depresif, mutsuz, hayatı işten ibaret ipex'in aynadan bana göz kırptığını farkettim. Oysaki "hayat bu değil" demiştim Belçika'dayken. İşimin bir daha beni & evliliğimi & hayatımı bu kadar domine etmesine izin vermeyeceğim demiştim. Herşeyden çok sevdiğim kocama bu haksızlığı yapmayacaktım... eee?

2 aylık deneme süresi var demişlerdi işe girerken. Güya onlar beni deneyecekti... 1. ayın sonunda "denedim, olmayacağına karar verdim, istifa ediyorum" dedim :) çok anormal bir yoğunluk olduğu için ay sonuna kadar kalacağımı söyledim ve kaldım da.

Geçen cuma itibariyle koyu karanlık gri bulutlarımı üfleyip gönderdim, bir de baktım ki bahar gelmiş ben komadayken :) çıplak ağaçlardan minicik tomurcuklar fışkırmış, çiçekler çıldırmış, güneş bütün güzelliğiyle batar olmuş penceremden... Ben sabah karanlıkta gidip gece karanlıkta geldiğim için fark edememişim nisana geldiğimizi, uyuz kışın geride kaldığını... Belçika gibi depresif bir ülkede 2 sonbahar, 1 kış geçirdim de bu kadar bunalmadım ben! Nedir bu İstanbul'un kışından, iş hayatımın dengesizliğinden çektiğim??

Yazacak mini mini bir sürü blog yazısı, paylaşılacak bir sürü anı, okunacak onlarca blog... çook uzakta kalmışım, çok yalnız bırakmışım blogumu... çok özlemişim blog arkadaşlarımı...

Şimdi bir yandan insanca şartlarda çalışacak bir iş ararken, bir yandan da kayıp 3 ayımda beni ayakta tutan küçük mutluluklarımı paylaşma hazırlıkları yapıyorum.

Özetle I am back anacımm:))

Kar Küresi

2010-01-27T16:50:00.001+01:00

En sevdiğim hediyeliktir kar küresi. Hiç kar kürem olmadı, ondan belki de :)

Kar yağarken pencereden bakmaya bayılırım o yüzden. Bütün dünya(m) bir kar küresi olmuş gibi gelir.

Anneciğim bizde günlerdir. Benim peşimde helak oldu kadın. Bir yandan evin eksikleri, bir yandan işe başlamadan yapmam gereken resmi ıvır zıvır, toplanacak evraklar, yapılacak başvurular falan derken, tombilim şoför gibi oradan oraya taşıdı beni.

Bu sabah elektrik işleri için Bedaş'a gittik Sarıyer'e. Sonra da Beşiktaş'a bırakacaktı beni. Sahilden gidelim dedik.

Oh Mon Dieu! Nasıl bir güzellik...

Sahil yolu bomboş, trafik yok. Martılar çılgın gibi denizin üstünde, kıyısında... Hafiften bir güneş köprünün üstünden boğazın kurşun rengi sularına vuruyor. İnsanı ya sanatçı eder bu şehir ya aşık...

Anneme sağa çekme direktifini verdiğim gibi kardeşimle kendimizi dışarı attık. Benim elimde küçük dandik makinem, kardeşimde yarı-profesyonel bir makine aynı kareleri yakalamaya çalıştık. Bunlar benim yakaladıklarım...

İyi bir makine alıp kursa gideceğim günlerin hayalini kurdum dönüş yolu boyunca. Hiç bir iddiam yok, sadece doğru ışığı yakalamayı, doğru ayarları yapmayı öğrenip, gözümün gördüğü güzelliğin aynısını yakalamayı becersem yeter bana.

İstanbul her gün böyle sakin, trafiksiz ve huzurlu olsa gerçekten yaşanası bir şehir olurdu. Hani Avrupa'da bir senedir gezip durduğum onca yer var ya, yanına yaklaşamaz bu güzeller güzelinin... Ama biliyorum ki işe başladıktan sonra bütün fikirlerim değişecek İstanbul hakkında. Ne kötü :(

Arkası yarın yapayım: Yarın da bizim evden / siteden kar manzaraları...

Ben bi şey yaptım :))

2010-01-24T21:48:00.000+01:00

Dedim ki 2009 çok güzel, çok özel bir yıldı benim için ama ya 2010 daha güzel olursa?

Kelimelerim boğazıma, parmağımın ucuna düğümlendi kaldı haftalardır. Yazmadan olmayacak anladım...

Bu blog bir Brüksel günlüğü olsun istiyordum. Ama "balık hafıza" beni o kadar iyi özetliyordu ki, ondan da vazgeçmek istemiyordum. O kadar güzel insanlar, bloglar tanıdım ki geçen yapayalnız yılımda, kapıyı çekip çıkmak, sadece sessizce takip etmek çok yazık olacaktı. Aldım yazıları, içe aktar, dışa aktar falan bişeyler yaptım, Balık Hafıza'nın Belçika Günlüğü çıktı ortaya... Şimdi 2009'um orada, ben buradayım... :)

1 Şubat'ta yeni bir sayfa açıp yeni bir işe başlıyorum. 2010, vaad ettiği kadar güzel bir yıl olsun dilerim. Dışarıdaki kar gibi bembeyaz, tertemiz, huzurlu olsun...

foto: wowturkey.com